Bu Tür Küçük Sohbetlere Güveniyoruz ve Bunda İyi Olmak, Konuşma Yeterliliğinin Bir İşareti Olarak Bile Görülüyor.

Küçük konuşma, sıradan yüz yüze konuşmalarla başa çıkmak için tam olarak ihtiyaç duyulan beceridir Küçük konuşma, sıradan yüz yüze konuşmalarla başa çıkmak için tam olarak gerekli olan beceridir. Bu tür küçük sohbetlere güveniyoruz ve bunda iyi olmak, konuşma yeterliliğinin bir işareti olarak bile görülüyor. Ancak içeriği yüzeysel gelebilir.

"Nasılsın" gibi kalıplaşmış ifadelerin soruyu gerçekten sormadığını fark ettiğinizde, bu tür konuşmalar boş şakalar gibi ve hatta gerçek dışı görünebilir. Öyleyse havadan sudan konuşmayı bırakmalı mıyız, yoksa bu sosyal yaşamlarımız için temel bir şey mi? Belki sohbeti bir teknoloji olarak düşünebilirsiniz: telefon veya e-posta kadar sosyal hedeflere ulaşmaya yönelik bir insan icadı.

Her teknoloji gibi sürekli olarak yeniden tasarlandı; kültür tarafından şekillendirildi, kurumlara uyarlandı, kurguda taklit edildi, medyada uygulandı, telefon görüşmelerine aktarıldı ve gelen kutularında ayarlandı. Bu, bizim için bir şeyler yaptığı için devam eden evrimsel bir adaptasyondur. Antropolog Bronisław Malinowski, 20. yüzyılın başlarında bu tür konuşmalara "fatik birlik" adını vermişti.

Kilisenin dışındaki cemaat, bir bağlantı duygusunu ifade eder ve küçük konuşmalar bunun içindir. Anlamsız olmaktan uzak, ilişkilerimizi nasıl açtığımız, sürdürdüğümüz ve işaret ettiğimizdir. Tahmin edilebilirliği bir hata değil, bir özelliktir.

Genel, az çaba gerektiren ifadeler, bizi kahve sipariş etmeden önce selamlamak veya flört etmek için zemin hazırlamak gibi etkileşim aşamalarından geçirebilir. İnsanların halka açık karşılaşmalarda bu şekilde anlaşıp birbirlerini daha iyi tanımaya başlaması bu şekildedir. COVID-19 salgınının ardından ve artan ekran başında kalma süresinin yanı sıra, bazıları insanların, özellikle de gençlerin artık birbirleriyle nasıl konuşacaklarını bilmediklerinden endişe ediyor.

Bu ister doğru ister ahlaki bir panik olsun, küçük konuşmaların bizim için ne kadar değerli olduğunu anlama konusunda bir dönüm noktasında olabiliriz. Sohbet neredeyse kesinlikle azalmıyor, her zaman yaptığını yapıyor: değişen hayatlarımıza uyum sağlamak için şekil değiştiriyor. Arayanın adı ekrandayken cep telefonuna yapılan bir arama, artık selamlamanın bir parçası olarak kimin konuştuğunu bulmaya yönelik eski ritüele ihtiyaç duymuyor.

Artık havadan sudan sohbet eden yapay zekalarımız (yapay zekalarımız) bile var. Ve yapay zekalar konvansiyon konusunda çok iyi oldukları için muhtemelen bunu ortalama bir insandan daha iyi yapabilirler. Havadan sudan sohbette başarılı olanlar muhtemelen bunun yapay zekanın ele geçirdiği başka bir insan alanı olduğunu düşünüyorlar.

Bu konuda kötü olanlar muhtemelen bir e-postanın nasıl başlatılacağına dair küçük bir hatırlatmayı memnuniyetle karşılayacaktır. Nöroçeşitliliğe sahip topluluklardaki bazı insanlar, başka türlü anlaşılmaz olan sosyal beklentileri yönlendirmeye yardımcı olan küçük konuşmanın kurala dayalı, rutinleştirilmiş doğasını takdir edebilir; pek çok kişi ise daha anlamlı konuşmaların önüne geçiyormuş gibi görünen bu biçimler konusunda sabırsız. Ancak sohbet o kadar önemli bir beceridir ki, hizmet sektöründe ve diğer işlerde uyum oluşturmanın çok önemli bir unsuru olarak eğitimin içine yerleştirilmiştir ve doktorların hasta başı davranışlarının temelini oluşturur. Belki sohbetle ilgili görüş ayrılığının bir nedeni, selamlaşmalardan bariz gözlemlere ve sanki sadece sesler bize hala birlikte olduğumuzu hatırlatıyormuşçasına birbirini tekrarlamaya kadar her şeyi içeren çok çeşitli etkinlikleri kapsamasıdır.