Tim Dowling: Köpeğimin travma sonrası koyun hastalığı var

Kentli bir çiftçinin köpeğimizi maruz bıraktığı koyun farkındalığı eğitiminin tuhaf bir yanı yok. Yine kavurucu bir gün, belki de arka arkaya dokuzuncu veya onuncu gün. Çalışmak imkansız; öğleden sonrayı evde dolaşıp duracak en serin yeri arayarak geçiriyorum. Eşim zili çaldığında merdivenlerin dibinde hafif bir esintiyi kesmekle meşgulüm.

“Bu çok saçma” diyor. "Hareketsiz duruyorum. “Bu çok saçma” diyor.

"Hareketsiz duruyorum. "Harika" diyor.

"Kesinlikle travma yaşıyor. Eğer eve dönersek sana bunu anlatacağım. Her zaman itaatkar ve korkak olan yaşlı köpeğimiz koyunları asla rahatsız etmezdi.

İki yaşındayken, yeni köpeğin hayvancılıkla ilgili neredeyse hiçbir doğrudan deneyimi yoktu ancak kovalamak istemediği bir hayvanla hiç tanışmadı: tilkiler, sincaplar, Kanada kazları. İlk karşılaşmanın iyi geçeceğini hayal etmek zordu. Eşim Kent'te bir çiftçinin köpeğinizin koyunlara olan ilgisini öğleden sonra iyileştireceğini duyunca randevu aldı.

"Bunun nedeni Okçular'da yaşananlar mı? dedim.

Hayır, dedi. “Tüm bunlardan önce kaydoldum. Eşim 90 dakika sonra arabanın klimasını takip ederek eve geliyor.

Köpek onun arkasından mutfağa geliyor ve hemen serin döşeme tahtalarına yaslanıyor. Eşim, "Travma sonrası koyun hastalığı var" diyor. "Yani o gerçek bir çiftçi" diyor.

"Çiftçi kıyafetleriyle. "Ve bu mutfağın yarısı kadar küçük bir ağılda, iki koyun ve kısa bir tasmadaki köpekle başlıyorsunuz" diyor. "Tahmin edilebileceği gibi, köpek çıldırıyor.

"Havlıyor, ıkınıyor, koyunlara ulaşmaya çalışıyor. Çiftçinin elinde çakıl taşlarıyla dolu bir plastik şişe var ve onu sallıyor. Bir yandan da bağırıyor.

Bağırmak önemli. "Her neyse, beş dakika sonra orada öylece oturuyor, koyunlarla göz teması kurmamaya çalışıyor. “Sonra daha fazla koyunun olduğu daha büyük bir ağıla geçersin ve aynı şeyi tekrar yaparsın.

Bu noktada yanımdan ayrılmayacak. Ve ne zaman koyunlara bakmaya başlasa, hâlâ şişeyi sallıyor. Her dakikasından nefret ediyor.

“Ah hayır” diyor eşim. “Bundan sonra, iki çoban köpeğinin sürüyü üstümüze doğru sürdüğü, koyunlarla dolu gerçek bir tarlaya geçiyoruz. Şu anda tamamen çıldırmış durumda ve hiç koyun yokmuş gibi davranmaya çalışıyor.

Önümüzdeki hafta sonunu geçireceğimiz yerin etrafı tarlalarla çevrili. Vardığımızda görünürde koyun yok ama arabadan indiğimizde vadinin her iki yanından uzaktan meleme sesleri duyabiliyoruz. Köpek sesi duyar duymaz arabaya geri döner.

“Demek köpeğimizin artık koyun fobisi var” diyorum. "Londra'ya geri dönmemiz gerekecek. Eşim “Yapamayız” diyor.

“Güçlendirme antrenmanı yapmam gerekiyor. "Burada? Fırınlanmış tarlalara bakarak söylüyorum.

"Başka nerede? diyor. "Önce bu şişeyi çakıl taşlarıyla doldurmam gerekiyor. Tepeye çıkıp bir patika boyunca sonunda bir kapıya geliyoruz.””””