Orta Yaş Bazen Bir Hastalık Gibi Görünebilir

Aile için yemek pişirmekten alınan basit bir ders, orta yaş krizinin en büyük zorluklarından birinin nasıl üstesinden gelineceğini gösteriyor. Orta yaş bazen bir hastalık gibi görünebilir. Tüm o kaygı ve korku.

Bahsetmeye gerek yok, 'Hisettiğinden daha yaşlısın! diye bağıran kaçınılmaz ağrı ve sızılar. Ve eğer arkadaşların da aynı yaşlardaysa, hastalık baktığın her yerde.

Tıpkı yeniden genç olmak gibi, ama daha uzun akşamdan kalmalarla ve daha fazla utançla. Doğa vücuduna hormon pompalamak yerine, onları geri çekmeye başlıyor. Ama yeterince karamsarlık.

Bu anı anlamlandırmaya yardımcı olmanın benim işim olduğunu hissediyorum. Beni Orta Yaş Krizi Muhabirin olarak düşün. Burada, birkaç basit malzeme sayesinde yaşadığım bir aydınlanmadan bahsetmek istiyorum: makarna, süt, un ve peynir.

Diyelim ki artık makarna peynir felsefe okuluna aidim. Orta yaş, birçok külfetli pratik düşünceyle gelir. Muhtemelen sorumluluk gerektiren, yüksek baskılı bir işin var.

Eğer çocukların varsa, onlar daha büyük ve sana eskisi kadar ihtiyaç duymuyorlar. Bu acıtıyor. Eğer hâlâ hayattalarsa, ebeveynlerin de daha yaşlı, ama şimdi sana daha çok ihtiyaçları var.

Bu sinir bozucu. Neredeyse kesinlikle sağlığın hakkında endişeleniyorsun. Ama asıl önemli olan orta yaşın psikolojisi.

Gerçek ve potansiyel olarak zararlı bir orta yaş krizini yenmek, bu garip duygulardan asla kaçınmamak veya bastırmamak anlamına gelir. Bilirsin işte: Ben kimim? Ben ne yapıyorum?

Nereye gidiyorum? Gerçekten David Foster Wallace'ı okumak zorunda mıyım? Neden 'Scooby-Doo'daki Daphne'yi çekici buluyorum?

Dediğim gibi, tıpkı yeniden genç olmak gibi. Karım ve şimdi 12 ve 15 yaşlarında olan iki kızım için son kez makarna peynir pişirmeyi denerken uğraştığım şey buydu. Makarna peynir bir tür takıntı haline gelmişti.

Ailem için olabildiğince sık ve olabildiğince iyi yemek pişirmek, bağlılığımı ifade etmenin ana yollarından biri. Her türlü nedenden dolayı yemek pişirmeyi seviyorum (birincisi açgözlüyüm), ama ana motivasyon yemeğin bizi bir araya getirmesi ve her zaman getirmiş olması. Ciddiye alabileceğim ve her gün yapmayı sevdiğim bir iş.

Sonuç olarak, pratik mükemmelleştirmedi ama beni iyi bir aşçı yaptı. Yine de makarna peynir benden bir şekilde kaçtı. Belki de makarna peynirin kolay olması gerektiği için, onu doğru yapamamam—hatta çabuk kuruyan çimentodan başka bir şeye benzememesini ve tadının da öyle olmamasını sağlayamamam—bu kadar anlam kazandı.

Güzel bir paella, zengin bir Malezya sığır rendangı, muhteşem bir İngiliz rosto, mükemmel bir lazanya, yağlı ve basit bir risotto yapıyorum. Ama makarna peynir? Süt, tereyağı, un ve bol peynir bir tencerede?

Olmuyor. Ailemin yüzlerindeki, fırında ne olduğunu anladıklarında oluşan endişe bakışını tanımaya başladım. Bu bakış, akşam yemeğini yine berbat ettiğimi bana söylemek zorunda kalmanın pişmanlığı kadar, içlerine nehir çamuru gibi yapışmayacak başka bir şey bulmak zorunda kalma düşüncesiyle de ilgiliydi O çöpün sonuydu.

Tek işe yarayabileceği şey Cyclospora'nın etkileriyle savaşmak olabilir. Ve böylece ben, makarnamın Moby Dick'ine Ahab oldum. Bu şeyin beni yenmesine izin vermemeye kararlı, tarif üstüne tarif denedim.

Ama mahvedebileceğin yemek saati sayısı sınırlı. Karım ve kızlarım beni kurtarmak için bir tür müdahale düşündüler. Makarna peynir, iki kız çocuğu olan orta yaşlı bir baba için şeylerin ötesini simgelemeye başladı.

Sınırlarım var. Bazen başarısız oluyorum. Ama sonra acının arkasındaki gerçek anlamını gördüm.

Her makarna felaketi için 10 zafer olduğu aklıma geldi. Her şeyi ters anlamışım. Ve aynı şey elbette genel olarak yaşam için de geçerli.

Bir orta yaş krizi zayıflatıcı olabilir çünkü her olumsuzu büyütür ve her olumluyu küçültür. Ve olumlu olacak çok şeyim var. Umarım senin de vardır.