Amerika Birleşik Devletleri'de Boston'daki Dairesinden Her Gün Çıkan Yazar, Kapıcıya Günaydın Diyor: o da Taşeron

Affordable Care Act'in uygulanmasını izleyen yıllarda yarı zamanlı çalışanların sayısı 500.000 arttı. Her gün Boston'daki dairemden çıkarken, konut binalarına personel sağlayan bir taşeron şirket için çalışan kapıcıya günaydın derim. Yakındaki bir binada röportaj yaptığımda, o ofisi geceleri temizleyen kişiler taşeron çalışanlardır.

Öğle yemeği sandviçimi bana servis eden kişi, bu işte kariyer beklentisi olmayan yarı zamanlı bir çalışandır. İyi yemek yeme niyetlerim boşa çıkıp Doritos'a saldırdığımda, PepsiCo'nun cipslerin bağımlılık yapıcılığını test etmek için işe aldığı tadımcıların taşeron olduğunu hatırlarım. Bunların hepsi benim "atılabilir işler" dediğim şeyin örnekleri.

Bu işlere sahip insanlar bir işverenin sahasında çalışır, ancak işverenleri onlara kariyer beklentisi veya iş güvencesi konusunda hiçbir taahhütte bulunmaz. Araştırmam, ABD'deki işçilerin 3'te 1'inden fazlasına işverenlerin atılabilir muamelesi yaptığını gösteriyor. Bu, ülkenin 162 milyonluk işgücünün yaklaşık 57 milyonunu oluşturan tam veya yarı zamanlı çalışan anlamına geliyor.

Ben bir çalışma ekonomistiyim. Yeni kitabım Disposable Workers: The Transformation of Employment'da bunun neden olduğunu, hangi biçimleri aldığını, ne kadar yaygın olduğunu, insanlar ve toplum için sonuçlarının neler olduğunu ve bu konuda neler yapılabileceğini açıklıyorum. Daha fazlasını öğrenmek için 2022'nin sonlarında 6.000'den fazla kişiyle ulusal düzeyde temsili bir anket yaptırdım.

Ayrıca yaklaşık 100 işçi, işveren ve politika yapıcıyla görüştüm. Atılabilir işçilerin üç kategorisi olduğunu buldum. Marjinal iş, büyüklüğü nedeniyle ve bu işler standart görünse de atılabilir olacak şekilde tasarlandığı için önemlidir.

Personel avukatları, marjinal çalışanların en tipik örneğidir. Hukuk firmaları tarafından çalışan olarak işe alınırlar, ancak işlerinin temel özelliği ortaklık terfi basamağında olmamalarıdır. Kariyer yolundaki meslektaşlarının aksine, iş güvenceleri yoktur.

Genellikle belirli bir davada angarya işleri yapmak üzere işe alınırlar ve işlerin yavaşlaması veya projenin bitmesi durumunda onları tutma taahhüdü olmadığı anlaşılır. Yarı zamanlı öğretim görevlileri bir başka iyi örnektir. Bu grup, az sayıda ders veren yarı zamanlı çalışanları ve tam zamanlı sözleşmeli öğretim üyelerini içerir, ancak her iki durumda da iş güvenceleri yoktur ve kalıcı, kadrolu akademik işler elde etme yolunda değildirler.

1970'te kadrolu veya kadro yolunda işleri olanlar, kolej ve üniversitelerde öğretim yapanların %73'ünü oluşturuyordu. 2021'e gelindiğinde yalnızca %32'si bu statüye sahipti ve geri kalanı yarı zamanlı öğretim görevlisi veya sözleşmeli öğretim üyesiydi. Marjinal işin bir başka örneği de yarı zamanlı çalışanlardır.

Yarı zamanlı çalışan istihdam etmek, bordroda tam zamanlı çalışan bulundurmaktan daha az maliyetlidir. Yarı zamanlı işler, yaş, eğitim, meslek ve sektör hesaba katıldıktan sonra tam zamanlı işlerde çalışanların kazandığının neredeyse %20 altında saatlik ücret öder. Yan haklar dikkate alındığında fark %5 daha artar.